|
Jezus Chrystus Syn Boży został ukrzyżowany, umarł
na krzyżu, zmartwychwstał, zszedł do piekła, niejednokrotnie
po zmartwychwstaniu zjawiał się Swoim uczniom, i w końcu,
błogosławiąc ich, wstąpił do nieba. Zostawiając
apostołów, Chrystus kazał im: "Wy zaś zostańcie
w mieście Jeruzalem, dopóki nie zostaniecie przyobleczeni
siłą z góry".
I "...wszyscy oni pozostali w jednym duchu razem. I nagle uniósł
się podmuch z nieba, jak by od niosącego się silnego wiatru,
i wypełnił dom cały, w którym się znajdowali.
I pojawiły się im rozdzielające się języki, jakby
płomienne, i spoczęły po jednym na każdym z nich.
I zostali napełnienie wszyscy Duchem Świętym, i zaczęli
mówić w wielu obcych językach, takich, w jakich Duch
dawał im mówić. W Jerozolimie zaś znajdowali się
Żydzi, ludzie pobożni, z każdego narodu pod niebem. Kiedy
powstał ten szum, zebrał się naród, i pozostał
w oniemieniu; albowiem każdy słyszał ich mówiących
w swoim języku".
Wspaniałym obrazem zstąpienia Ducha Świętego na apostołów
jest nowgorodzka ikona z końca XV - początku XVI wieku, zbudowana
według schematu tradycyjnego.
Apostołowie przedstawieni są jako siedzący wzdłuż
otwartego na nas półowalu. Zszedł na nich Duch Święty
w postaci języków ognia, oznaczonych na ikonie promieniami,
wyciągniętymi do apostołów z wysokości niebios.
Wielka wiedza oświeciła umysł każdego z nich i oznaczona
została blaskiem - aureolą dookoła głowy. Duch Święty
oświecił ich.
Ikona namalowana jest z takim mistrzostwem, że, bez względu
na to, iż apostołowie są tacy różni, przyjmujemy
ich jako jedną całość. Od dzisiaj i na zawsze uczniowie
Chrystusa związani są ze sobą, złączeni Duchem
Świętym. Tym złączeniem, tą całością
jest Kościół.
Każdy z apostołów trzyma zwój - symbol Nauczania.
Nauczanie proponuje się również nam: starzec w koronie
- symbol świata, "Kosmos" - spotyka nas, trzymając w rękach
płótno ze zwojami. Wejdźcie i przyjmijcie Naukę.
Wejdźcie w Nowy Testament. Kościół jest zawsze otwarty
- toteż figura Kosmosu jest wyobrażona jakby w drzwiach.
Ta ikona Zstąpienia Ducha Świętego jest obrazem wiecznie
żywego Kościoła, zawsze otwartej dla wchodzącego.
I w nią niewyczerpanym potokiem wlewają się ludzie - pokolenie
za pokoleniem. Ikonografowi udało się dokonać niemożliwego:
przekazać akcję, dziejącą się poza czasem, w
wieczności, której uczestnikiem staje się każdy,
patrzący na tę ikonę.
Krąg Kościoła nie ma początku ani końca, jest
nierozerwalny, ale też nie jest zamknięty. I w tym mieści
się najgłębszy sens jej Sobornosti. |
