Świat Prawosławia

Światło w świątyni

Symbolem jedności ziemskiej i niebieskiej jest zjednoczenie w świątyni dwóch potoków światła - światła górnego, lejącego się z góry, spod kopuły, i światła dolnego, idącego od świec i lamp, symbolizujących modlitwy wiernych.
W akcie świątynnym światło gra rolę dyrygenta: w większości właśnie od światła zależy to, jak postrzegana jest świątynna przestrzeń i wszystko co ją wypełnia oraz to, co się w niej dzieje. W czasie wieczornych nabożeństw zwykle gasi się światło i świątynia pogrąża się w półmroku. Jest to symbol świata, pogrążonego w ciemnościach do czasu przyjścia Chrystusa. W czasie jutrzni kapłan proklamuje: Chwała Tobie, Który pokazałeś nam światło!, i zapalone zostają żyrandole (duże świeczniki, zwisające z sufitu), zapala się świece, i świątynia wypełnia się światłem.

A w czasie wielkich świąt, szczególnie na Paschę, świątynię zalewają potoki światła. Świętowanie Zmartwychwstania Chrystusa zaczyna się w sobotę, głęboką nocą, również w ciemności. Równo o północy kapłani na ołtarzu zaczynają śpiewać paschalne uwielbienie, które podchwytują parafianie. Zapala się świece, które każdy z obecnych trzyma w ręce. W ten sposób od jednej świeczki do drugiej przekazuje się żywy płomień i świątynia napełnia się setkami i tysiącami małych płomyków, zlewających się w ruchomą się rzekę ognia, która z drogą krzyżową obchodzi całą świątynię. Brzmi okrzyk kapłana: Chrystus zmartwychwstał! - i tysiące głosów radośnie odpowiadają: Zaprawdę zmartwychwstał! W świątyni zapala się wszystkie lampki, żeby światła było jak najwięcej. Zmartwychwstanie Chrystusa świętowane jest przez Kościół jako zwycięstwo nad śmiercią, nad światem ciemności i grzechu. Pascha jest triumfem światła.